Tanrı aramıza melekler gönderir,
bilmeyiz.
Sonra onları aramızdan alıverir;
ve bazen en kötü şekilde.
Neden?
Bilemeyiz.
Zaman geçip gittikçe düşünürüz:
Gözyaşlarını içlerine akıtışlarını,
İçlerine ağlarken, yüzlerinin gülüşünü,
Nur gibi ışıyan tebessümlerini.
Sonra…
Yoksulluktan aş
Yoksunluktan çare çıkarışlarını,
İşleri yoluna koyuşlarını;
Her zaman ve sonuna kadar yanımızda oluşlarını.
Hepsi bizim için…
Abladır, ağabeydir; ana, baba, evlat, arkadaş, komşu yahut sadece tanıdıktırlar.
İyi insan der, onları severiz.
Halbuki bilmeyiz:
Onlar melektir.
